Աստվածաշունչը՝ աշխարհի ամենից շատ կարդացված Գիրքը

Արժե այդ մասին մտածել Ադամից մինչև Քրիստոս 4000 տարիների ընթացքում ոչ ոք չի խոսել երկնքում գտնվող Հոր հետ (ո՜չ Աբրահամը, ո՜չ Մովսեսը, ոչ էլ որևէ այլ մարգարե), և ոչ էլ խոսել են Աստծո Որդու հետ: Ոչ էլ որևէ երկխոսություն է եղել Հոր և Որդու միջև: Հետագայում թյուրըմբռնումներ առաջացան երրորդաբանական տեսանկյունից Սուրբ Գիրքը մեկնելու պատճառով: Ինչպես օրինակ, այս խոսքերը. ՙՄեր պատկերով և մեր նմանության պես մարդ շինենք...՚ (Ծննդոց 1:26): Կամ Ծննդոց 11:7-ը, որտեղ Տերն ասում է. ՙԵկեք իջնենք և այնտեղ նրանց լեզուն խառնակենք, որ իրար լեզու չհասկանան՚: Տեր Աստվածը չի զրուցել Ինքն Իր հետ, ոչ էլ որևէ աստվածային Անձի հետ, այլ Իրեն շրջապատող հրեշտակների: Մենք բազմիցս տեսնում ենք դրա հաստատումը, նաև 2 Մնացորդաց 18:18-22 համարներում, որտեղ Տերը խոսում է երկնային զորքերի հետ, որոնք կանգնած էին Իր աջ և ձախ կողմերում: Եսայի 6:1-13 համարներում Տերն ասում է Իր շուրջը գտնվող սերովբեներին. ՙՈրի՞ն ուղարկեմ, և ո՞վ կգնա մեզ համար՚ (հ. 8): Նա հարցրեց Հոբին. ՙՈւ՞ր էիր՝ ես երկրի հիմունքը դնելիս… առավոտյան աստղերը միասին ցնծալիս, երբ Աստծո բոլոր որդիները գովաբանում էին՚ (Հոբ 38:4,7): Տերը, որպես Աստծո Որդի, մարդկային մարմնի մեջ նմանվեց մեզ. ՙԱյլ Իր անձն ունայնացրեց և ծառայի կերպարանք առնելով, մարդկանց նման լինելով ու կերպարանքով մարդու պես գտնվելով...՚ (Փիլիպ.2:7): Նա թափեց Իր արյունը մեր մեղքերի թողության համար. ՙՈրովհետև այդ է նոր ուխտի իմ արյունը, որ թափվում է շատերի մեղքերի թողության համար՚ (Մատթ.26:28): Նա Նոր Ուխտ կնքեց մեզ հետ. ՙՈրով փրկություն ունենք Նրա արյունով՝ մեղքերի թողություն Իր շնորհքի մեծության չափով՚ (Եփես. 1:7), և մեզ որդեգրություն տվեց. ՙԵվ քանի որ դուք որդիներ եք, Աստված ձեր սրտերի մեջ իր Որդու Հոգին ուղարկեց...՚ (Գաղատ.4:6): Անհրաժեշտ է իմանալ, որ Հին Կտակարանի ՏԵՐ ՅԱՀՎԵՆ Նոր Կտակարանի նույն ՏԵՐ ՅԱՀՇՈՒԱՆ է: Եդեմի պարտեզից սկսած հավիտենական, անտեսանելի Աստվածը տեսանելի ձևով հայտնվել է որպես Տեր ողջ Հին Կտակարանի ընթացքում: Նա այցելեց Աբրահամին երկու հրեշտակների ուղեկցությամբ. ՙԵվ Տերը նրան երևաց Մամբրեի կաղնիների մեջ... և վեր բարձրացրեց աչքերը և նայեց, ու ահա երեք մարդ էին կանգնել իր մոտ...՚ (Ծննդոց 18:1,2): Տերը շարունակեց խոսել Աբրահամի հետ (հ. 17), երբ երկու հրեշտակները գնացին Սոդոմ (19-րդ գլուխ): Հակոբը Նրան տեսավ սանդուղքի վրա, որի ծայրը երկինք էր հասնում. ՙԵվ ահա Տերը կանգնած էր դրա վրա և ասաց. ՙԵս եմ Տերը՝ քո հայր Աբրահամի Աստվածը և Իսահակի Աստվածը. այն երկիրը, որի վրա պառկած ես, Ես քեզ եմ տալու և քո սերնդին՚ (Ծննդոց 28:12, 13): Նա հայտնվեց Մովսեսին վառվող մորենու մեջ (Ելից 3), իսկ հետո հայտնվեց ողջ Իսրայելի ժողովրդին ամպի և կրակի սյունի մեջ (Ելից 40:34-38): Տերը նույնիսկ դեմ առ դեմ խոսեց Մովսեսի հետ (2 Օրինաց 34:10): Միքիա մարգարեն տեսավ Տիրոջը գահի վրա (3 Թագավորաց 22:19), ինչպես նաև Եսայի մարգարեն (Եսայի 6): Հովհաննես առաքյալը նույնպես Նրան տեսավ գահի վրա. ՙԵվ ահա երկնքում մի գահ կար, և գահի վրա՝ մեկը նստած՚ (Հայտն 4:2): Դա երկրորդ Անձը չէր, այլ Աստված Ինքը, որը Հոգի է, որպես Տեր՝ տեսանելի ձևով: Նոր Կտակարանում Աստված որպես Հայր երկնքում բացահայտվեց երկրի վրա միածին Որդու միջոցով: Որպես Որդի՝ Նա ասաց. ՙՀորից դուրս եկա...՚: Աշակերտները պատասխանեցին. ՙՍրանով հավատում ենք, որ Դու Աստծուց ես դուրս եկել՚ (Հովհ.16:28-30): Հենց որ փրկագնման գործն ավարտվեց Նա նստեց Աստծո աջ կողմում որպես Մարդու Որդի (Մատթ. 26:63, 64): ՙԵս իմ Հոր ու ձեր Հոր մոտ եմ բարձրանում...՚ (Հովհ.20:17): Արդեն իսկ Սաղմոս 110:1-ում կանխասվել էր. ՙՆստիր Իմ աջ կողմում, մինչև Քո թշնամիներին ոտքերիդ պատվանդան դարձնեմ՚: (Մատթ. 26:64, Ղուկաս 22:69, նայել նաև Եբր. 1:13 և Եբր. 2 :7,8 համարները): Որպես Տեր (ոչ որպես Որդի) կարող էր ասել. ՙՃշմարիտ, ճշմարիտ եմ ասում ձեզ, Աբրահամի լինելուց առաջ եմ ես՚ (Հովհ. 8:58): ԵՍ ԵՄ-ն ասում է Հին և Նոր Կտակարաններում. ՙԵս եմ Եհովա՝ ձեր Սուրբը, Իսրայելի Ստեղծողը, ձեր Թագավորը՚ (Ես.43:15): ՙԵ՜ս, Ես եմ, որ հանուն Ինձ ջնջում եմ քո հանցանքները և մեղքերդ չեմ հիշում՚ (Եսայի 43:25) : ՙԼսիր ինձ, ո՜վ Հակոբ և իմ կանչած Իսրայել. Ես նույնն եմ, Ես Առաջինն եմ, հենց Վերջինն էլ Ես եմ՚ (Ես.48:12) : ՙՊիղատոսը Նրան ասաց. ՙՀապա ուրեմն դու թագավո՞ր ես՚: Հիսուսը պատասխանեց.ՙԴու ես ասում, որ Ես Թագավոր եմ. և Ես նրա համար եմ ծնվել ու աշխարհ եկել, որ Ճշմարտության համար վկայեմ. ամեն ոք ով Ճշմարտությունից է, Իմ ձայնը լսում է՚ (Հովհ.18:37): ԵՍ ԵՄ խոսքերին հաճախ ենք հանդիպում Հովհաննեսի Ավետարանում. ՙԵս եմ Կյանքի Հացը: Ես եմ աշխարհի Լույսը: Ես եմ բարի Հովիվը: Ես եմ Հարությունը: Ես եմ Ճանապարհը, Ճշմարտությունը և Կյանքը՚: ՙԵս եմ Ալֆան և Օմեգան՚,-- ասում է Տերը, Նա, որ է, և որ էր, և որ գալու է՝ Ամենակալը՚ (Հայտն. 1:8): ՙԵս եմ Ալֆան ու Օմեգան, Սկիզբն ու Վերջը, Առաջինն ու Վերջինը՚ (Հայտն.22:13):