พระธรรมวิวรณ์ - ตราประทับทั้งเจ็ด?

การล่มสลายของมหานครบาบิโลน

ในบทที่ 18 การล่มสลายของบาบิโลนและความพินาศของนางได้รับการอธิบายอย่างละเอียดอีกครั้งหนึ่ง บทนี้ทุกคนต้องอ่านด้วยความตั้งใจอย่างมากให้นึกถึงบรรดาการพิพากษาอันประเมินค่ามิได้ของพระพิโรธ

“และภายหลังสิ่งเหล่านี้ ข้าพเจ้าได้เห็นทูตสวรรค์อีกองค์หนึ่งลงมาจากสวรรค์ โดยมีอำนาจใหญ่ยิ่ง และแผ่นดินโลกถูกทำให้สว่างไปด้วยสง่าราศีของท่าน

และท่านได้ร้องอย่างเปี่ยมอานุภาพด้วยเสียงดังว่า “บาบิโลนมหานครล่มจมแล้ว ล่มจมแล้ว และกลายเป็นที่อยู่อาศัยของพวกผีปีศาจ และเป็นที่คุมขังของผีโสโครกทุกตน และเป็นกรงของนกทุกตัวที่ไม่สะอาดและน่าเกลียด

เพราะว่าประชาชาติทั้งปวงได้ดื่มจากเหล้าองุ่นแห่งความเดือดดาลของการล่วงประเวณีของนาง และบรรดากษัตริย์แห่งแผ่นดินโลกได้ล่วงประเวณีกับนาง และพ่อค้าทั้งหลายแห่งแผ่นดินโลกก็ได้มั่งมีขึ้นโดยความอุดมสมบูรณ์แห่งความฟุ่มเฟือยของนาง” (ข้อที่ 1-3)

การทรงเรียกครั้งสุดท้ายก่อนการทำลายจะมาจากสวรรค์อยู่ในรูปแบบคำสั่ง: “จงออกมาจากนครนั้นเถิด ประชาชนของเราเอ๋ย เพื่อเจ้าทั้งหลายจะไม่มีส่วนในบาปทั้งหลายของนาง และเพื่อพวกเจ้าจะไม่รับภัยพิบัติต่างๆ ของนาง

เพราะว่าบาปทั้งหลายของนางได้ไปถึงสวรรค์แล้ว และพระเจ้าได้ทรงจดจำบรรดาความชั่วช้าของนางแล้ว” (ข้อที่ 4-5) เป็นไปได้ว่าตรงถึงที่สุดคนทั้งหลายก็ยังคงถูกพบได้ในระบบเทียมเท็จและควรจะได้รับความรอด การทรงเรียกของคำเทศนาสุดท้ายคือ: ประชาชนของเรา จงออกมาจากนาง!

พวกเราได้รับแจ้งเพิ่มเติมว่า ความตาย, การไว้ทุกข์ และการกันดารอาหารจะโจมตีในวันหนึ่ง และไฟจะลงมา “นางได้ยกย่องตัวเองและมีชีวิตอย่างหรูหรามากเท่าใด ก็จงให้นางได้รับการทรมานและความโศกเศร้ามากเท่านั้น เพราะว่านางกล่าวในใจของตนว่า ข้าดำรงอยู่ในตำแหน่งราชินี และไม่ได้เป็นหญิงม่าย และจะไม่เห็นความโศกเศร้าเลย

เหตุฉะนั้น ภัยพิบัติต่างๆ ของนางจะมาถึงในวันเดียว ความตาย, และการคร่ำครวญ, และการกันดารอาหาร และนางจะถูกเผาด้วยไฟจนหมดสิ้น เพราะว่าองค์พระผู้เป็นเจ้า พระเจ้า ผู้ทรงพิพากษานางนั้น ทรงอานุภาพยิ่งใหญ่”

และบรรดากษัตริย์แห่งแผ่นดินโลก ผู้ซึ่งได้ล่วงประเวณีและได้มีชีวิตอย่างหรูหรากับนาง จะพิลาปร่ำไห้เพราะนาง และคร่ำครวญเพราะนาง เมื่อพวกเขาจะเห็นควันแห่งการถูกเผาไหม้ของนาง

โดยยืนอยู่ไกลออกไปเพราะกลัวการทรมานของนาง โดยกล่าวว่า “อนิจจาเอ๋ย อนิจจาเอ๋ย บาบิโลนมหานครที่ยิ่งใหญ่ นครที่แข็งแรงนั้น! เพราะว่าในชั่วโมงเดียวการพิพากษาของเจ้ามาถึงแล้ว” (ข้อ 7-10)

เรื่องนี้เกี่ยวข้องกับเมืองที่ "สนธิสัญญาโรมัน" ถูกลงนาม ดังนั้นมันจึงกลายเป็นศูนย์กลางของการค้าโลกโดยธรรมชาติ นั่นคือเหตุผลที่นักธุรกิจทุกคนจะคร่ำครวญถึงความพินาศของนางในขณะนั้น: “และบรรดาพ่อค้าแห่งแผ่นดินโลกจะร้องไห้และคร่ำครวญเพราะนาง เพราะว่าไม่มีใครซื้อสินค้าของพวกเขาอีกต่อไปแล้ว

สินค้าที่ทำด้วยทองคำ, และเงิน, และเพชรพลอยต่างๆ, และไข่มุกทั้งหลาย, และผ้าป่านเนื้อละเอียด, และผ้าสีม่วง, และผ้าไหม, และผ้าสีแดงเข้ม, และไม้หอมทุกชนิด, และภาชนะที่ทำด้วยงาทุกชนิด, และภาชนะไม้ที่มีราคามากทุกชนิด, และที่เป็นทองเหลือง, และเหล็ก, และหินอ่อน,

และอบเชย, และบรรดาเครื่องเทศ, และเครื่องหอมทั้งหลาย, และกำยาน, และเหล้าองุ่น, และน้ำมัน, และแป้งละเอียด, และข้าวสาลี, และพวกโคกระบือ, และพวกแกะ, และม้าทั้งหลาย, และบรรดารถม้าศึก, และพวกทาส, และจิตวิญญาณของมนุษย์ทั้งหลาย,

และบรรดาผลที่จิตใจของเจ้ากระหายใคร่อยากนั้นก็ล่วงพ้นไปจากเจ้าแล้ว และสิ่งสารพัดอันวิเศษยิ่งและหรูหราก็ไปจากเจ้าแล้ว และเจ้าจะไม่ได้พบสิ่งของเหล่านั้นอีกเลย

บรรดาพ่อค้าของสิ่งของเหล่านี้ ซึ่งได้กลายเป็นคนมั่งมีเพราะนาง จะยืนอยู่ไกลออกไปเพราะกลัวการทรมานของนครนั้น โดยร้องไห้และคร่ำครวญ

และกล่าวว่า อนิจจาเอ๋ย อนิจจาเอ๋ย มหานครนั้น ที่เคยนุ่งห่มในผ้าป่านเนื้อละเอียด และผ้าสีม่วง และผ้าสีแดงเข้ม และเคยประดับตัวด้วยทองคำ และเพชรพลอยต่างๆ และไข่มุกทั้งหลาย!

เพราะว่าในชั่วโมงเดียว ทรัพย์สมบัติอันยิ่งใหญ่นั้นก็พินาศสูญไปสิ้น” (ข้อที่ 11-17ก)

ในบทที่ 17 ผู้หญิงที่ไม่สัตย์ซื่อคนนี้ถูกสวมชุดด้วยทองคำ, ไข่มุก และอัญมณีล้ำค่า ในข้อนี้พวกเราได้รับแจ้งว่าคนทั้งเมืองจะประสบกับความหายนะ “อนิจจาเอ๋ย อนิจจาเอ๋ย มหานครนั้น ที่เคยนุ่งห่มในผ้าป่านเนื้อละเอียด และผ้าสีม่วง และผ้าสีแดงเข้ม และเคยประดับตัวด้วยทองคำ และเพชรพลอยต่าง ๆ และไข่มุกทั้งหลาย! เพราะว่าในชั่วโมงเดียว ทรัพย์สมบัติอันยิ่งใหญ่นั้นก็พินาศสูญไปสิ้น” (ข้อที่ 16-17) พวกเราได้รับการบอกกล่าวสามครั้งว่าการพิพากษาอันน่าสยดสยองนี้จะเกิดขึ้นในหนึ่งชั่วโมงหลังจากนั้นที่เมืองอันยิ่งใหญ่ “อนิจจาเอ๋ย อนิจจาเอ๋ย มหานครนั้น ซึ่งในนครนั้นได้กลายเป็นคนมั่งมี คือทุกคนที่มีเรือในทะเล เพราะเหตุความฟุ่มเฟือยของนาง! เพราะในชั่วโมงเดียวนางก็ถูกทำให้รกร้างไป” (ข้อที่ 19)

มุ่งตรงไปยังบรรดาผู้ที่ได้รับการไถ่ซึ่งอยู่ในสวรรค์แล้วในเวลานั้น ผู้ทำนายเขียนว่า “จงร่าเริงยินดีเพราะนางเถิด พวกเจ้าสวรรค์เอ๋ย และพวกเจ้าพวกอัครสาวกผู้บริสุทธิ์และพวกผู้เผยพระวจนะทั้งหลาย เพราะพระเจ้าได้ทรงแก้แค้นนางให้เจ้าทั้งหลายแล้ว” (ข้อที่ 20)

ในพวกข้อสุดท้ายของบทนี้ พวกเราได้รับการบอกกล่าวว่า เมืองที่ยิ่งใหญ่นี้จะถูกเหวี่ยงลงมาอย่างหินโม่และจะไม่ถูกพบอีกต่อไปอย่างไร (ข้อที่ 21) ในที่สุด พระเจ้าพระองค์เองทรงกล่าวหาสถาบันใหญ่นี้ได้สะกดบรรดาประชาชาติด้วยเวทมนตร์ของนาง “… เพราะว่าบรรดาพ่อค้าของเจ้าเคยเป็นคนใหญ่คนโตแห่งแผ่นดินโลก ด้วยว่าโดยบรรดาวิทยาคมของเจ้าประชาชาติทั้งปวงได้ถูกหลอกลวง

และในนางได้พบโลหิตของพวกผู้เผยพระวจนะและของพวกวิสุทธิชน และของบรรดาคนที่ได้ถูกฆ่าบนแผ่นดินโลก” (ข้อ 23ข-24) พระเจ้าเที่ยงแท้ได้ตรัสสิ่งเหล่านี้อย่างชัดแจ้งและตรงไปตรงมา ดั่งที่ไม่มีมนุษย์คนใดจะกล้า